Ochronę przyrody datuje się od czasów Bolesława Chrobrego (ograniczenie połowu bobrów). W 1347 roku Kazimierz Wielki, a w 1420 i 1423 roku Władysław Jagiełło wydali zarządzenia zakazujące wycinania cisów, starych dębów itp.

Dzisiaj tak jak i wieki temu obowiązują te same zasady ochrony przyrody opierając się na działaniach zmierzających do zapewnienia trwałości i odnawialności, a także właściwego użytkowania ożywionych i nieożywionych składników przyrody (populacji i biocenoz wraz z ich siedliskiem, jak również całych krajobrazów) poprzez tworzenie parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i obszarów chronionego krajobrazu, pomników przyrody, stanowisk dokumentacyjnych, użytków ekologicznych i zespołów przyrodniczo-krajobrazowych.

Obecne idee ochrony przyrody oparte są na ochronie czynnej, polegającej na ochronie nie tylko układów ekologicznych (populacji biocenoz, krajobrazów), lecz także procesów (często pochodzenia antropogenicznego), które doprowadziły do ich powstania.

Łan wełnianki (fot. Jan Ejzert)