Głównym celem hodowli lasu jest zachowanie i wzbogacenie lasów istniejących oraz kształtowanie nowych z respektowaniem warunków i procesów naturalnych przez:

1. stopniowe osiąganie stanów równowagi dynamicznej w ekosystemach leśnych, a w szczególności zgodności biocenozy leśnej z warunkami biotowpów,
2. zapewnianie produkcji drewna i innych użytków na zasadach reprodukcji rozszerzonej,
3. kształtowanie pozaprodukcyjnych funkcji lasu oraz przyjaznych powiązań gospodarki leśnej z otoczeniem społeczno-gospodarczym na zasadzie sprzężeń zwrotnych.

Przy formułowaniu szczegółowych celów hodowli lasu, które zgodnie z art. 18 ustawy o lasach powinny być określone w planie urządzania lasu dla każdego drzewostanu i urządzanego obiektu. Należy wyróżnić następujące cele:

• Cele perspektywiczne (długookresowe) - polegają na określeniu pożądanej postaci drzewostanu w wieku jego dojrzałości do odowienia i pożądanej postaci drzewostanu. Cele perspektywiczne wyraża się w gospodarczych typach drzewostanów dla poszczególnych siedlisk, położenia i warunków środowiska przyrodniczego oraz w wiekach dojrzałości drzewostanów do odnowienia (wiekach rębności), które sa określane w planach urządania lasu.
• Cele etapowe (średniookresowe) - obejmują od kilkunastu do kilkudziesięciu lat, które powinny być realizacyjnym rozwinięciem celów perspektywicznych, zgodnie z naturalna dynamiką rozwoju drzewostanu od fazy inicjalnej do starzenia się i odnowienia. Cele średniookresowe powinny uwzględniać potrzebę wprowadzania ewentualnych korekt w aktualnym stanie drzewostanów, niezbędnych dla osiągnięcia celów perspektywicznych.

Źródło: Zasady hodowli lasu

Celem pielęgnowania lasu jest osiągnięcie wysokiej produkcyjności i jakości, poprawy biologicznej odporności d-stanów, podniesienie stabilności, poprawa stanu sanitarnego lasu.

Są to czynności hodowlane wykonywane od założenia uprawy lub powstania samosiewu do osiągnięcia przez d-stan dojrzałości rębnej i służące wzmożeniu produkcji pod względem ilościowym i jakościowym.

Pielęgnacja lasu obejmuje wszystkie zabiegi związane z pięlęgnacją ekosystemu leśnego:

1. Pielęgnacja siedliska
2. Pielęgnacja biocenozy
3. Pielęgnacja drzewostanu

Założone uprawy wymagają wykonania zabiegów pielęgnacyjnych. Etat roczny pielęgnacji lasu to około 640 ha. Zalicza się tu pielęgnację gleby, czyszczenia wczesne i późne oraz wprowadzanie podszytów. Każdy z ww. zabiegów ma do spełnienia inne zadanie.

Pielęgnacja gleby ma na celu walkę z chwastami i stworzenie młodemu pokoleniu lasu warunków do swobodnego wzrostu. Bez pomocy człowieka sadzonki nie mają szans w walce o światło i pokarm z innymi roślinami. Ma to szczególne znaczenia w przypadku odnowień na powierzchniach otwartych, kiedy dostęp światła jest maksymalny oraz na żyźniejszych siedliskach, gdzie rośnie większa ilość zarówno chwastów jak i roślinności krzewiastej. Następnym etapem pielęgnacji drzewostanów są czyszczenia wczesne i późne.

Czyszczenia wczesne wykonywane są do chwili zwarcia się drzew- wzajemnego przenikania się koron drzew. Zabieg ten ma umożliwić drzewom, które mają tworzyć skład drzewostanu, optymalne warunki wzrostu. Na uprawie rośnie kilka gatunków drzew i wykonywane cięcia mają na celu łagodzenie różnic na granicy styku gatunków. Usuwane są też egzemplarze chore, obumarłe i rosnące w zbyt gęstej więźbie, bądź niepożądane.

Gdy nastąpi zwarcie odnowienia, mamy etap wykonywania czyszczeń późnych. Zabiegi wykonywane w tym czasie obejmują eliminację ze składu zbędnych domieszek, przerzedzanie zagęszczonych fragmentów, dalsze usuwanie z drzewostanu egzemplarzy chorych, obumierających i obumarłych.

Z chwilą zakończenia czyszczeń późnych kończy się etap selekcji negatywnej.

Następnym etapem pięlegnacji d-stanu są trzebieże (wczesne i późne). Mają one charakter selekcji pozytywnej - skupiamy się na tym, co najcenniejsze w d-stanie, zabezpieczamy te wartościowe składniki d-stanu, tak by osiągneły cel produkcyjny - d-stan w wieku rębności.

Trzebieże wczesne - to podstawowy etap przejściowy z selekcji negatywnej do pozytywnej - w nich typujemy drzewa dorodne - przyszly trzon d-stanu.

Trzebieże późne - w nich prowadzimy dalszą pielęgnację pojedyńczych składników d-stanu - drzew dorodnych, aż do osiągnięcia przez d-stan wieku rębności. Poprawiamy cięciami warunki wzrostu pozostawionych drzew - wytypowanych w selekcji, (warunki świetlne - regulowanie zwarcia, usuwanie drzew słabej jakości, drzew szkodliwych i cześci drzew pomocniczych względem drzewa dorodnego).

Cechy trzebieży:

1. trzebież ma usuwać (składniki d-stanu)
2. tworzyć drzewom pozostającym dogodne warunki wzrostu
3. trzebieże zawsze zmniejszają końcową produkcyjność d-stanu (dostarczają użytków przedrębnych)
4. trzebieże podnoszą odporność d-stanu, zdrowotność, produkcję grubszych i wartościowszych sortymentów, zwiększają walory estetyczne d-stanu