Edukacja przyrodnicza, rozumiana jako komentarz do życia lasu i obserwowanych w nim zjawisk, była oceniana w pracy leśników właściwie zawsze, stąd trudno określić konkretnych początków tej działalności.
Niemniej, dopiero wyeksponowanie funkcji społecznych lasu w Ustawie o lasach z 1991 r. oraz powołanie leśnych kompeksów promocyjnych w trzy lata później doprowadziło do wyartykułowania edukacji przyrodniczoleśnej społeczeństwa jako nowego zadania dla pracowników Lasów Państwowych.
Dlaczego edukacja leśna?
Wokół gospodarki w lasach narosło wiele mitów, przekłamań i półprawd. Leśnicy odczuwają to szczególnie boleśnie, przy kolejnych odsłonach "konfliktów"... Leśnictwo polskie bywa postrzegane niekiedy przez analogię do rzeczywistego, bardzo aktualnego, dramatu pierwotnych lasów strefy tropikalnej czy tajgi syberyjskiej. Znamienne jest, że w świadomości większej częsci społeczeństwa, w Polsce lasów... ubywa.
Kto zatem wypełni "leśna lukę" w formalnej edukacji przyrodniczej społeczeństwa? Komu zależy na dostarczeniu prawdziwej wiedzy na temat gospodarowania w polskich lasach? Odpowiedż jest oczywista. Mogą to zrobić sami leśnicy w drodze nieformalnej edukacji społeczeństwa. Zadanie trudne, ale jak pokazuje praktyka - możliwe.
Wytyczne prowadzenia edukacji leśnej społeczeństwa znajdują się w Zarządzieniu nr 57 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z 9 maja 2003 r. Zarządzenie wprowadza do praktyki zawodowej dwa dokumenty, na których obecnie opiera się działalność edukacyjna Lasów Państwowych. Są to: Kierunki rozwoju edukacji leśnej w Lasach Państwowych oraz Program edukacji leśnej społeczeństwa w nadleśnictwie.
Żródło: Biblioteczka leśniczego, zeszyt nr 196.
Leśna ścieżka edukacyjna Nadleśnictwa Wieluń przygotowana została z myślą o młodzieży szkół podstawowych oraz młodzieży młodszych klas szkół średnich z Wielunia i okolic. Mamy nadzieję, że odegra ona znaczącą role w edukacji ekologicznej młodzieży, gdyż będzie miejscem gdzie można realizować tematy związane z ekologią, etologią i fenologią.
Zajęcia prowadzone na tej ścieżce umożliwiają ich uczestnikom prowadzenie obserwacji w naturalnych warunkach życia roślin i zwierząt - w bezpośrednim kontakcie z przyrodą. Prowadzący zajęcia ma szerokie możliwości pokazania pojedynczych organizmów i ich zespołów na tle bardzo często złożonych zależności występujących w przyrodzie. Uczestnicy zajęć, które odbywać się będą na leśnej ścieżce ekologicznej mają jedyną szansę wykazania się umiejętnością posługiwania się wiedzą w praktycznym działaniu.
Naszym zamysłem było, aby leśna ścieżka edukacyjna spełniła następujące zadania:
Chcemy, aby trasa wraz z informacjami zamieszonymi na tablicach informacyjnych stała się ważnym elementem popularyzacji wartości przyrodniczych.
Każdy człowiek ma swoją biografię, każde miejsce swoją historię. Ludzie od wieków tworzą nazwy wszystkiego, co ich otacza. Nie inaczej jest z nazwami terenów leśnych: uroczysk, łąk, enklaw, łowisk, bagien. Posługiwanie się nazwami ułatwia orientację a ich tworzenie rozwija wyobraźnię. Wśród bogactwa nazw Nadleśnictwa Wieluń są określenia zwyczajowe, używane przez leśników czy myśliwych czasem związane z jakąś łowiecką przygodą. Inna grupa to nazwy odzwierciedlające cechy, topografię danego miejsca. Są też nazwy pochodzące od nazwisk czy imion właścicieli obszaru lub pochodzące od pobliskich miejscowości. Są też i te najbardziej tajemnicze, których etymologię (pochodzenie) trudno wyjaśnić, a historię danego miejsca;opowiada; tylko wiatr szumem drzew i wody.
Nazwy określające teren od nazw drzew i ich skupisk:
Buczek, Cisie, Dąbrowa, Dębina, Grabowa, Lasek, Lesik>, Olszynki, Osina,
Określenie nazw terenu od nazw zwierząt:
Jaszczury, Jaźwiny, Mrowina, Niedźwiady, Węże, Zwierzyniec, Żabi Staw,
Nazwy określające brak szaty roślinnej:
Golaźnie - od słowa golaźń, (niezarosłe pustkowie)
Golizny- miejsca gołe, pustkowie,
Gołocin – niezarosłe pustkowie,
Halizna- miejsce wśród lasów nie porośnięte drzewami,
Wisagi - od nazwy wis ( dawna nazwa rośliny- sitowia)
Pogorzela - miejsce po pożarze,
Ryngowiec - miejsce wolne, opasane drzewami,
Grzymczyzna ( dawniej Grzębczyzna) - od słowa grzęba - wzgórek, miedza,
Nazwy oznaczające łowiska, tereny łąkowe lub tereny wypasu bydła:
Bielawy - podmokłe łąki,
Łowisko - teren na którym prowadzona jest gospodarka łowiecka,
Ługi - zarośla błotniste na łąkach,
Pastwy - pastwisko,
Nazwy określające tereny błotniste:
Bagna, Moczary, Wytoka (dawnej bagno), Modlin - od mad( mokry, bagnisty)
Nazwy określające tereny z wodą stojącą:
Kałuże - na okreslenie terenu moczarowego,
Patoki - miejsce gdzie stoi woda,
Stawek, Staw,
Nazwy określające tereny z wodą płynącą:
Struga, Strugi, Źródełko,
Nauka badająca nazwy własne to onomastyka. Przedstawione powyżej nazwy należą do mikrotopomimii - nauki zajmującej się nazwami pól, lasów, łąk, strumieni itp. Badanie nazewnictwa może być fascynujące.
Zapraszamy wszystkich chętnych do przesyłania nazw z najbliższego otoczenia. Może rosnące wokół Was lasy kryją jakąś tajemnicę zaklętą w swojej nazwie... Spróbujcie ją odkryć i zbadać.
