Ochrona przyrody w myśl Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880) oznacza zachowanie, właściwe wykorzystanie oraz odnawianie zasobów i składników przyrody, w szczególności dziko występujących roślin i zwierząt oraz kompleksów przyrodniczych i ekosystemów.

• utrzymanie procesów ekologicznych i stabilności ekosystemów,
• zachowanie różnorodności siedliskowej i gatunkowej,
• zapewnienie ciągłości istnienia gatunków i ekosystemów,
• przywracanie do stanu właściwego zasobów i składników przyrody.

W związku z tymi celami w Polsce jest obecnie tworzony model leśnictwa proekologicznego, który ma zapewnić realizację trwale zrównoważonej gospodarki leśnej, o której mowa w Ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jednolity Dz.U. Nr 56, poz. 679 z 2000 r.)

Ochrona przyrody w lasach uzyskała w ostatnich latach szczególne znaczenie. Wynika to z potrzeby rozszerzenia działań ochronnych poza granice istniejących form ochrony, w tym: parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, w związku z przekonaniem o wzrastającym zagrożeniu przyrody zarówno w skali lokalnej, jak i globalnej. Las nie jest już postrzegany jako gospodarczy zbiór drzewostanów, lecz przede wszystkim jako skomplikowany ekosystem leśny, w którym wszystkie organizmy żywe są powiązane ze sobą na różnych poziomach troficznych, w których następuje krążenie pierwiastków chemicznych ze środowiska abiotycznego do organizmów żywych i odwrotnie. Ponadto ochronę przyrody nie odnosi się już tylko do pojedynczych gatunków, lecz do całej przestrzeni ekologicznej.