Dary lasu, a przede wszystkim drewno były kiedyś jedyną postrzeganą wartością lasu.
Jeszcze 100lat temu człowiek „gospodarował” lasem wg zasady
„Nie było nas, był las, nie będzie nas, będzie las”
Głównym zadaniem ówczesnej administracji leśnej był jego dozór przed kradzieżami, przed kłusownictwem i dostarczanie żądanej ilości darów lasu właścicielom.
Zapotrzebowanie na drewno wynikające z rozwoju rozwijającego się przemysłu określały plan pozyskania, a raczej rabowania lasu
Dziś podstawą funkcjonowania gospodarki leśnej jest zachowanie i rozwój lasu w stanie zbliżonym do lasów naturalnych.
Lasu postrzeganego jako niezwykle ważny, niezbędny i warunkującego dalsze życie na ziemi
Mimo, że popyt na drewno stale rośnie, pozyskujemy jedynie połowę tego co przyrasta.
Dzięki prowadzonej racjonalnej gospodarce leśnej w oparciu o możliwości hodowlane, a nie potrzeby odbiorców, począwszy od zakończenia II wojny światowej powierzchnia lasów nieustannie się zwiększa.
Zwiększył się również zasób masy na 1 ha - z 150m3 w końcu lat sześćdziesiątych do 215 m3w chwili obecnej
Drewno z naszych lasów spełnia najwyższe wymagania techniczne i jakościowe, a ponadto produkowane jest w warunkach niezagrażających środowisku, z dbałością o zachowanie drzewostanów i pomnażanie ich zasobów. Świadczy o tym przyznana Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi certyfikat właściwej gospodarki leśnej FSC wydanej przez niezależną, międzynarodową organizację promującą produkty najbardziej przyjaznych środowisku naturalnemu producentów drewna na świecie.
