Zgodnie z Ustawą o lasach (art. 6.1.) gospodarka leśna to działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu.

Skuteczne działanie w dowolnej dziedzinie zależy od dobrego planowania, wymagającego wiedzy, wyobraźni, umiejętności przewidywania. W leśnictwie sporządzaniem planów na dłuższy okres czasu (tzw. "plan urządzania lasu" jest wykonywany na okres 10 lat, oddzielnie dla każdego nadleśnictwa) zajmuje się urządzanie lasu Plany te stanowią podstawę do budowania wniosków gospodarczych na poszczególne lata obowiązywania planu urządzania.
Hodowla lasu, wspomagana zabiegami ochronnymi, służy uzyskaniu zdrowych lasów produkujących dużo wartościowego drewna i innych produktów, dających schronienie licznym gatunkom zwierząt, korzystnie oddziałujących na swe otoczenie, kształtujących krajobraz, zapewniających odpoczynek przebywającym w nich ludziom.

Gospodarka leśna (podobnie jak rolna) jest ściśle uzależniona od warunków pogodowych, rozmaitych w poszczególnych porach roku. Stąd prace w leśnictwie odznaczają się sezonowością (to znaczy, że muszą być wykonane w określonym czasie, by przyniosły zamierzony efekt). Parafrazując słowa Biblijnej Księgi Koheleta:
"jest czas zbioru nasion i czas ich wysiewu, jest czas sadzenia drzew i czas ich ścinania".
Stawia to przed leśnikami liczne wyzwania, wymaga dokładnego rozplanowania poszczególnych czynności w czasie i przestrzeni (na przykład wyciągnięcie na czas sadzonek w szkółce, ich rozwiezienie po lesie, zabezpieczenie przed wyschnięciem, prawidłowe wysadzenie w odpowiednim dla każdego gatunku miejscu). Nie zawsze jest to łatwe, niekiedy - niemożliwe. Jest równocześnie źródłem satysfakcji, gdy uda się pokonać trudności i dobrze wykonać swoją pracę.